woensdag 29 oktober 2014

Melancholie

Melancholie

Altijd geweten dat je terug zou komen.
Een winter lang op je gewacht.
Soms wakker liggend in de nacht die
duistere geheimen wikkelde om bomen.
Altijd geweten dat je er nog was.
Bijna vergeten soms. Dan kon ik zingen
en lachen door de tijd. Hoe ongezien en
onvermijdelijk verborgen in de dag
bleek je aanwezig. En nu je er weer bent
begroet ik je gelaten, haast blij dat ik je zie.
Ik dek de tafel, hier de wijn. Denk niet
dat ik vergat hoe ’ t hoort : melancholie
kom naast me zitten, praat, laat je verstaan.
Hoe opgetogen steek ik nu de kaarsen aan.
 
 
Een gedicht van
Johanna Kruit

dinsdag 28 oktober 2014

Bericht 18 uit Hoogeveen

foto van Peter Bijkerk
Dag beste Marja

Gisteren heb ik bonensoep gemaakt die gaan we straks met wat broodjes en een glas wijn lekker opeten. Wat een leuke link over spreekwoorden had je in de brief gezet. Erg leuk om te lezen wat voor geschiedenis die spreekwoorden hebben. Alhoewel spreekwoorden vaak een negatieve bijsmaak hebben. Dit bedoel ik niet vervelend hoor. Ik gebruik ook vaak spreekwoorden in mijn gedachten dan. Bijvoorbeeld: Zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten. Het is een harde maar o zo ware uitspraak. Alleen de spreekwoord gooit het gesprek in de situatie wel dicht en meestal kom je dan toch niet tot een oplossing. Ik zal niet zo gauw zoiets zeggen, ook al denk ik soms wel eens zoiets in sommige situaties. Naar mezelf toe als vermaning maar ook soms over anderen. Maar ik vond de site wel erg leuk om te lezen. Want er staat nog zoveel meer interessants in om te lezen. Voor de medelezers die zoiets ook mooi vinden om te lezen staat er de link. http://www.isgeschiedenis.nl/historische-uitdrukkingen/page/2/

Wat een fijn idee van Robbert om zo maatschappelijk zich in te zetten voor de medemens die hulp behoevend is. Als ik dan in spreekwoorden denk komt het volgende naar boven."  Dat het mes zeker aan twee zijden snijdt" Want het is plezierig  hulp te geven en ook te  ontvangen  Robbert zal  door zijn inzet veel verhalen horen en van alles mee maken, Overal waar je tijd en aandacht aan geeft zal je ook iets  terug ontvangen. En dat hoeft niet materieel te zijn, juist dat niet. Enfin je begrijpt me vast wel denk ik. Soms is het best lastig om goed te vertellen wat je echt bedoeld. Hahaha zo kom ik weer op de spreekwoorden die dan best wel een hulpje kunnen zijn. Maar pas ermee op denk ik dan direct. Jakkie altijd dat stemmetje van voorzichtigheid in mijn hoofd. Heb jij dat ook?

Ik vond de foto van Peter Bijkerk boven aan het bericht zo mooi. Ik hoop dat hij het niet erg vindt dat ik het hier op mijn blog zet. Mist een weersgesteldheid die waarheden verdoezelen en verzachten. Ik vind het een prachtig beeld juist omdat we vaak maar halve waarheden kunnen ontwaren en begrijpen. Vaak zijn gebeurtenissen en voorvallen zo gecompliceerd dat er toch vaak een verhullende mist om heen hangt. Zo ook de gebeurtenissen bij ons de afgelopen weken. Ik ben er doodmoe van moet ik eerlijk en klip en klaar zeggen. Maar verder laat ik de mist over mijn  beleving maar even hangen. Ik schrijf je dit keer kort een volgende keer zal ik beter te spreken zijn hoop ik.Hopelijk neem je me dat niet kwalijk.

Ik doe je nu de hartelijke groeten en gauw weer tot schrijfs dan maar he?
Novelle

maandag 20 oktober 2014

Vader




Als Uw vleugels zijn gespreid
Wij u moeten laten gaan uit de tijd naar de eeuwigheid
Kleurt de dag zomaar een wijnrode ochtendgroet
Weet ik dat U nog altijd in mij zijt... dat geeft moed
U bent weg, uit het zicht maar in mijn hart
ligt een glimlach uit Uw bruine ogen.

Novelle


Vrijdag 17 Oktober 2014 is mijn vader overleden.


dinsdag 14 oktober 2014

Bericht 17 uit Hoogeveen.

Beste Marja

Vandaag is het alweer zondag 11 Oktober 2014 en ik probeer je weer terug te schrijven. Ik leef een beetje in een roes, van drukte. Begrijp me goed ik vind het niet zo erg hoor maar ons huis vervuild nu toch denk ik zo af en toe stiekem. Ik moet nu echt tijd maken om te gaan schoonmaken. Mijn vast voornemen voor de komende week. Zo dat voornemen staat in mijn hoofd gegrift!! De tuin vraagt inderdaad nu weer meer tijd inderdaad maar..... ik hou zo van fladderende bladeren om het huis....tot groot verdriet van onze buren denk ik. Tja we kiezen toch maar voor de gulden middenweg dus D... ruimt zo af en toe flink wat blad in de groencontainer. We moeten ook geen doorn in het oog van de buren worden he? En toch maar een beetje rekening houden met elkaar vinden we altijd. Ja ik weet dat jullie heel graag jullie huis willen verkopen dus is brandschoon houden van huis en tuin een must voor jullie. Ik kan me voorstellen dat je daar wel eens zuchtend mee bezig gaat juist omdat jullie een huis verlangen die niet zoveel onderhoud behoeft. Jullie hebben een prachtig mooi huis met een super leuke tuin voor wat jongere mensen met kinderen maar ja de huizenmarkt is een beetje slow down he?. Ach wie weet lukt het nog voor de winter om je huissleutel aan een koper te kunnen geven dat zou mooi zijn toch? En heus de wonderen zijn echt de wereld nog niet uit hoor. Dus goede moed blijven houden zeg ik dan maar.

Buiten deze blog schrijf ik erg weinig privé met mensen. Heel af en toe met Elly en Margreet. Die contacten zijn schaars maar vriendelijk en open van aard. Ik bekijk de reacties op mijn blog altijd eerst voordat ik ze publiceer. Soms leid dat tot irritaties omdat mensen mijn controle niet als prettig ervaren. Ik heb wel eens reacties gehad die niet op mijn blog thuis horen en die publiceer ik dan ook niet. Daarbij vermeld ik het wel aan de persoon waarom ik de reactie niet publiceer. Tja het is mijn blog en ik bepaal dus wat hier te lezen valt. Ik laat me niet ringeloren het is mijn goed recht vind ik. Zo houd ik niet van schuttingtaal en zomaar lukrake irritaties van anderen wil ik wel per email oplossen maar niet op de blog. Ik zoek altijd naar een manier om trubbels op te lossen maar ik laat me niet manipuleren door anderen met pijn die ik dan tot het onredelijke toe, tegemoet moet komen. Want ergernis en pijn maken mensen niet gezellig namelijk.Nou ja ik wil altijd het goede in anderen zoeken en ik ben altijd bereid om het weer goed te maken en daar een weg in te zoeken. Maar......het heeft soms een grens en dan gaan de luiken dicht. Ik groet zo`n persoon nog wel en een klein gesprekje ga ik ook wel aan, maar de luiken van hart zijn dicht.Dan ben ik beleefd maar afstandelijk. En soms denk wel eens dat ik moet stoppen met deze blog. Maar ik wil zo graag schrijven over wat ik vind in boeken en de wereld om en in mij heen dat ik het bijna niet kan laten. Ik vind het ook erg leuk zo met je te schrijven het is zo gemoedelijk en belangstellend. De wereld zit zo vol met tegenstrijdige belangen dat ik er soms doodmoe van word. Ik ga erg veel mijn eigen gangetje soms drink in de kerk een kopje koffie mee doe een klein gesprekje. Ik ben geen visitemens. Daarom schrijf ik denk ik ook zo graag denk ik nu.
Zo nu stop ik er maar eventjes weer mee het boek dat ik nu lees vermeld ik wel een volgende keer.

Ik doe je de gele bladergroetjes van Oktober uit Hoogeveen.
Novelle

zaterdag 11 oktober 2014

Slim vogeltje


dinsdag 7 oktober 2014

Zomerse dag vol herinneringen in Oude Pekela.

 
 




 Zomaar op een zomerse dag bracht ik een bezoekje aan een droevig plekje uit mijn kindertijd, waar mijn Oma is begraven toen ik zes jaar was. Ik kon nog maar amper lezen in die dagen toch las ik op een steen dat Oma hier rustte en zacht slapen toe werd gewenst. Ik die niet wilde weten dat Oma was overleden was verwonderd over de bomen voor de ingang van de begraafplaats het leek haast mystiek bijna eng zoals ze daar stonden gegroepeerd in het vlakke land van Oost- Groningen. Dit was mijn eerste kennismaking met de onherroepelijkheid van de dood. Nu 54 jaar later wilde ik de toegang nemen die ik indertijd samen met mijn moeder nam om de bloemen uit de tuin van Opa  naar het graf van Oma te brengen. Maar die is tegenwoordig gesloten zodat we via een andere ingang, de met een haag omheinde oude begraafplaatsje konden bezoeken. De sfeer was nog net als 54 jaar geleden toen ik er als klein meisje was. Zo onveranderlijk voelde ik dat weer en springen me de tranen in de ogen als ik haar graf zie. Een gebeurtenis uit mijn kindertijd die me diep heeft verwond als klein meisje. Gelukkig is de wond geheeld maar er zit wel een litteken die nog steeds kan schrijnen. Zomaar op zomerse dag was ik na vele jaren even weer zes jaar. Ik zag de graven van de oude buren van mijn grootouders en ook die van mijn Opa, allemaal mensen die vriendelijk en aardig voor me waren indertijd. Ik zal ze nooit vergeten.



dinsdag 30 september 2014

De oude lezer

 aquarel en zwart potlood van Honorè  Daumier
Verscholen zit de oude man achter zijn boek,  en zit stiekem strak oplettend in de tuin. Stil maar zacht grommend van ongenoegen wacht hij de gebeurtenissen af. De zon schijnt hem even warm over zijn hoed en hij krijgt het warm van opwinding en angst. Hij wrijft de transpiratie waas uit zijn haren en zet direct zijn hoed weer op. Terwijl hij slinks loert wat ze in huis uitvoeren. Verdorie ze krijgen hem  niet zover dat hij zijn auto weg doet. Laten ze maar praten en konkelen, geen haar op zijn hoofd die ze gelijk gaat geven. Hij leest maar de letters dansen voor zijn ogen, een ader klopt vervaarlijk heftig bij zijn slapen. Ja ik moet rustig blijven en opletten denkt hij, of ze geen geintje met zijn auto uithalen want vanavond gaat hij naar haar en zullen ze hem nooit meer zien. Blijf kalm, ze hebben geen poot om op te staan hij is verdorie nog niet seniel. Hij ontspant zich dan en staart dromerig even voor zich uit. Vergeet zijn  bekokstovende kinderen en ziet haar in haar broze schoonheid voor zich staan en glimlacht zachtjes........Vanavond ga ik..... ze kunnen me wat.


Dit is een verzonnen verhaal van Novelle bij de schilderij.(De lezer)