dinsdag 25 november 2014

Bericht 20 uit Hoogeveen

Hallo beste Marja

Ben een beetje te laat met mijn antwoord op jouw negentiende brief, maar het kattenbelletje die ik je stuurde via de mail bevatte de reden. Tja ik was wat uit mijn doen. En eigenlijk erg ongerust om mijn moeder. Nu vanmorgen weet ik omtrent haar gezondheid iets meer. En halen we enigszins voorzichtig adem. Toch kunnen we onze angst om haar welzijn nog niet laten varen. Er volgen nu nog meer onderzoeken, omdat er nog andere zorgen zijn omtrent haar gezondheid. Tja mijn moedertje o ons moedertje.....we moeten nog maar even flink zijn en de onzekerheid verdragen. En niet janken voor we echt worden geslagen denk ik bij mezelf. Heerlijk voor jullie dat jullie pa toch goed gaat en zijn medicijnen mag verminderen. Daar mag je dankbaar voor wezen. Hebben jullie nog iets gehoord van de kijkers in jullie woning? Spannend is dat toch altijd niet waar?

Ik las je schrijven over de peperdure kosten van het ziekenfonds en de verplichte eigen risico in Nederland. Ik heb mijzelf ook al vaak afgevraagd hoe mensen met een minimum inkomen daar mee kunnen rondkomen als ze kosten vanwege de gezondheid maken. Het lijkt me echt moeilijk zoiets en ik zou kunnen begrijpen dat ze zich soms erg in het nauw gedreven voelen. Pfft dat is met recht een kwestie van elk dubbeltje tweemaal omdraaien voor je de dubbeltje uitgeeft. Dat we niet meer gezamenlijk naar eigen inkomen bijdragen aan de ziektekosten van ons allemaal in Nederland vind ik wreed. Want wie wil er nu ziek worden niemand toch? Dat de zorg op de markt is gegooid vind ik een grof schandaal. Ik moet me inhouden en mijn grote ergernis daarover niet totaal te ventileren hier op de blog. Ik kan dan echt beginnen te tieren hahaha dat doe ik dus maar niet en blijf netjes maar nors kijkend.
 





Ik las een kindergedicht van Bas Rompa in
erg mooie bundel met vijftig kindergedichten uit Nederland en Vlaanderen. Titel:
"Tikken tegen de maan"
verzameld door Joke van Leeuwen.
Met 48 gloednieuwe illustraties bij de gedichtjes van verschillende schrijvers. Ik zelf vond dit schilderwerkje gevonden op internet er mooi bijpassen. In het bundeltje staat een zwartwit illustratie van Ann Kestens. Ik vond deze mooier.(glimlach)

Concorde

De reiger is een
levend vliegtuig

Hij start op van
de start-sloot


Zonder twijfel
kiest hij richting

Voorin zijn snavel
zit de piloot.


Ik wil altijd wel boeken kopen voor onze kleinkinderen voor Sinterklaas en verjaardagen maar of ze altijd op prijs stellen weet ik niet. De mensen om mij heen vinden het vaak te saai voor kinderen. Tja mij kon je er vroeger wel een plezier mee doen. Maar ja alle kinderen zij nu eenmaal niet allemaal grage lezertjes he? Cadeautjes voor anderen kopen vind ik altijd erg moeilijk jij ook Marja? Het meeste speelgoed voor meisjes vind ik vaak niet erg smaakvol teveel Rose en voor de jochies teveel dat stoere gedoe. Nou ja ik koop ze dan liever iets om te ontdekken van wat er allemaal zo in de wereld is. Iets echts en niet al die computerspellen. Wat vind jij daar nu van?

Nou Marja hier is mijn zeer snel geschreven brief nu toch maar op zijn eind.
Ik doe je de novembergroetjes en zie uit naar je antwoord volgende week dinsdag.
Daaaag

 Novelle

dinsdag 18 november 2014

Remco Campert schrijft Ode aan de traplift



Remco Campert heeft zo leuk zijn blijdschap over de aanpassing in zijn huis geschreven.
Bijna jaloers luister ik naar de zinnen die hij uitspreekt prachtig verteld !
Wat vind jij ervan?
Novelle

Links gelaten


Sarah is een hardwerkende carrierevrouw en daar naast een moeder van drie kinderen.Ze heeft dus een druk leven waarin elke minuut is gepland. Dan overkomt haar een zwaar ongeluk en staat haar leven op de kop. Nu heeft ze hersenletsel waardoor links voor haar niet meer bestaat. Heel langzaam krijgt de afwijking een plaats in haar leven maar haar oude leven zal ze nooit terugkrijgen. Door het optimisme van Sarah is het verhaal nergens emotioneel, maar het is wel realistisch en ontroerend. Haar man en kinderen moeten met de nieuwe situatie leren omgaan en hun toekomstverwachtingen bijstellen. Veel hulp krijgt Sarah van haar moeder. De schrijfster, een neurowetenschapper, is erin geslaagd de gevolgen van een ziektebeeld heel invoelend te beschrijven. Een mooi en toch soms humoristisch verhaal. Ik heb er van genoten! En ik wil het andere boek, (Ik mis mezelf) van Lisa Genova ook nog eens lezen.

Veel leesplezier ermee
groetjes van Novelle



Wielen ratelen over de keien......schrijfveer schrijven.

Wielen ratelen over de keien als ik naar buiten kom uit de opticienzaak.  (2005).
Verwonderd zie ik het verkeer langs me heen razen zelfs de fietswielen hoor ik zoemen over de straat. Ik ben overdonderd door het lawaai en raak bijna in paniek. Dan haal ik even rustig adem en sta ik even bij te komen en weet dat ik even moet wennen aan mijn gehoortoestellen die ik voor het eerst draag. De audioloog gluurt door het raam en knikt me bemoedigend toe. Was de wereld zo vol met zulk hard geluid? Dat heb ik nooit gemerkt. Ik kijk bijna vervreemd naar het gewoel om mij heen. Dan komt D..... aanrijden en gebaart stap in, ik vlucht bijna uit de kermis vol lawaai op straat. D....kijkt me verwonderd aan tijdens het rijden. Nou hoe is het?, vraagt hij. Ik ben uit mijn zachte stille wereld gestapt antwoord ik en wat is onze auto een herriebak zeg. Ik ruk mijn gehoortoestellen uit mijn hoofd en zeg, Ik ben er doodmoe van.

Nu jarenlang later ben ik volledig gewend aan het volume van het lawaai op straat en hoor ik de wielen op de keien niet meer zo bewust ratelen en de spoeling van het toilet bezorgt me geen hoofdpijn meer. Zelfs de krant die ritselt tijdens het lezen ergert me niet meer. Gelukkig maar en mocht je nu dan denken dat ik nu weer optimaal kan horen wat je zegt, dan moet ik je teleurstellen want een gehoor toestelletje heeft ook zijn beperkingen. Ik ben blij dat ik die dingen  heb hoor begrijp me niet verkeerd en ik hoop dat met de jaren ze steeds beter zullen functioneren en verbeterd geraken. Zodat ik, mocht ik, erg oud worden, nog steeds goed kan communiceren met de mensen om me heen. Maar soms als ik alleen ben doe ik die lawaaischoppertjes achter mijn oren uit. Even rust.

P.S. Wil je ook eens een schrijfveer schrijven?
http://www.heldenreis.nl/Schrijfveren

maandag 17 november 2014

Vader (2)

Nu is het een mand geleden dat je overleed, Vanmorgen schijnt de zon hier door het raam maar gisteren hadden we een lange sombere regendag. En ik moest denken aan een gedicht van Bert Schierbeek


ik denk
als het regent
laat ze niet nat worden
en als het stormt
vat ze geen kou
en ik denk ook
dat dat denken
niet helpt
want je wordt nooit meer
nat noch vat je een kou
want het regent
noch waait ooit
meer voor jou

Gedichtje van Bert Schierbeek.

zondag 16 november 2014

Een zondagsflits

De appel- en de perenboom

Ik dacht dat ik ze kende,
tot ik op een dag het wonder zag!
Ze stonden met hun voeten in dezelfde grond,
met hun hoofd in dezelfde lucht,
in dezelfde zon en in dezelfde regen.
En de appelboom maakte appels,
en de perenboom, tien meter verder, maakte peren!
Heel normaal, zeiden de mensen.
Maar ik kon mijn ogen niet geloven;
Met hetzelfde wat ze haalden uit dezelfde grond,
uit dezelfde lucht, dezelfde zon en dezelfde regen
maakte de ene boom peren
en de andere iets verder appels.
En die zijn zo verschillend van vorm,
van kleur, van geur, van smaak.
Over dit wonder had ik nog nooit nagedacht.

Een lesje in tolerantie over verschillende meningen en overtuigingen van
Phil Bosmans

vrijdag 14 november 2014

Zachte glans

Ze liep die berg op en keek rond, het was een prachtig gebied. De bomen stonden in hun herfstkleding te pronken in de zon. Het was een prachtige novembermorgen het was nog herfstig warm, en vochtig, verschillende paddenstoelen waren als het ware net uit de grond geschoten.
Op de berg zag ze de weilanden nog fris groen,
daar tussen wegen met rijen bomen als slingers van goudgeel en groen  het landschap versieren. Enkele akkers met haast al verdorde maïs knisperden zachtjes langs de weg naar boven. De hoge maïsstokken die zo geheimzinnig kunnen ritselen en kraken in de wind.Ja eindelijk was ze nu de berg eens opgegaan om te kijken. Hoe de lucht en de omgeving eruit zag en aanvoelde. Ze voelde zich goed want ze deed nu eens wat ze eigenlijk altijd wilde. Hier rondkijken en alles eens ruiken, en de omgeving ervaren. De berg waar ze naar verlangde, waar ze alles goed kon overzien en ruim zicht had
Waar ze van verre iemand aan zou zien komen. Ze wilde eigenlijk hier gaan wonen, toch dat kon niet wist ze. Nee op een berg wonen, en leven vraagt elke dag klimmen en dalen en dat is zwaar, vooral dat dalen was zo zwaar voor haar.
Ze pakte haar verrekijker en keek in de verte langzaam ronddraaiend op het hoogste punt van de berg. Op eens bleef ze staan, er schitterde iets in de verte. Ze kon het door die glans niet goed zien door haar verrekijker. Het was toch nog vrij ver van de berg vandaan.
En het  bewoog zich af en toe langzaam ..Opeens verdween de zon weg achter een donkere wolk. Ze tuurde hardnekkig door en zag dat de glans nu nog meer blonk. Nu had het een gloed die haar mateloos boeide.  Het leek haar meer een soort van innerlijke glans, zachter misschien. maar verrukkelijk nieuw nog. Zo`n opgetogen sralende gloed had het. Ja ze had het gevonden, ze zag opnieuw bewegen. Ze keek en tuurde uren zo boeide het haar . Ze wandelde laat in de middag langzaam de berg weer af en dacht na.

Novelle

PS een oud verhaal nieuw verteld